André lag net oor hoe passievol Mika-Milan raak oor haar skoene en bring dan weer struktuur terug na hulle sessie. “So, wat sit ons op die agenda vir vandag?“, vra hy. “Ek weet ons het al tot vervelens toe gepraat oor WJ, en ek het gedink ek is nou oor die break-up. Maar die laaste paar weke het my woede teenoor hom weer opgevlam. Ek word kwaad wakker, ek gaan slaap kwaad. Woedend oor die seer wat hy veroorsaak het. Dis ‘n tipe woede wat in my brand soos vuur, dis asof ek dan deel word van daardie vuur en alles om my wil afbrand - vir WJ wil brand met my woorde. Amper soos ‘n Kaapse veldbrand, as hy eers vlam vat en die wind bietjie begin waai, dan versprei dit na elke aspek van my lewe. Die kleinste ding wat my housemate doen, laat my bloed kook. As ek sukkel met werk, voel dit ek kan my laptop teen die muur gooi.“

André is stil vir ‘n oomblik en dan begin hy, “Ek is seker jy ken die parabool van die twee wolwe, maar ek gaan jou steeds herinner. Die storie van die oupa wat saam sy kleinseun sit en dan vertel van die geveg tussen die twee wolwe teenwoordig in elke mens. ‘n Wit wolf en ‘n swart wolf. Die swart wolf is boos - hy leef uit woede, afguns, gierigheid, arrogansie, wrok en ego. Die wit wolf is goed - hy verteenwoordig vreugde, vrede, hoop, kalmte, vriendelikheid, deernis en geloof. Hierdie twee wolwe leef heeltyd in geveg met mekaar. Elkeen baklei om bo uit te kom. Wanneer die kleinseun dan sy oupa vra watter wolf wen, antwoord die oupa - die een wat jy voer.“

Mika-Milan, verstaan die punt wat André probeer maak, maar voor sy haar kan keer, blaker sy uit, “Dis die ding! Ek voel nie daar is net twee wolwe in my nie.“ “Oh,“ sê André onkant gevang, “wil jy uitbrei daarop?“ Shit, dink Mika-Milan, die man gaan dink ek is mal. Moet jy altyd jou mond verby praat?! Sy sien hoe sy uit hierdie sessie gesleep gaan word in ‘n straitjacket en opgesluit gaan word, vêr weg van die samelewing. Sy huiwer vir ‘n oomblik. Dalk is dit die skoen kompliment van vroeër wat haar meer oop maak om te deel. Mika-Milan haal diep asem, en begin dan.

“Wel, tot nou het ek vyf tot sewe hoof wolwe identifiseer. Daar kom soms 'n nuwe wolf by of 'n ander een kom kuier vir 'n rukkie, maar dan besef ek daardie nuwe wolf is eintlik net nuwe faset van een van die sewe bestaande wolwe. Op hierdie stadium is assosieer ek elke wolf met ‘n kleur. Daar is 'n geel, blou, pienk, groen, pers wolf asook die wit en swart wolwe. My werkende teorie is dat daar oorspronklik, soos in die parabool, twee wolwe in my was - die swart wolf en die wit wolf. Die swart wolf, ek noem haar die Skreewolf, het vir lank my lewe regeer. My interne dialoog was baie negatief en krities en dit is was die lens waardeur ek die lewe gesien en ervaar het. Met die swart wolf in beheer, was ek altyd depressief, en dit is hierdie depressie wat my op die pad gesit het om die wit wolf te vind. Op 29, na jare se soeke na ‘n oplossing - ek het verskeie medikasies, diëte godsdienste probeer. My navorsing en soeke het my toe gebring na yoga en meditasie. Ek het dit probeer en dis waar ek die wit wolf gevind het. Ek noem haar die Asemwolf, omdat ek deur die fokus wat hierdie modalities op asemhaling plaas, vir die eerste keer meer as net die swart wolf se geskree kon hoor. Soos wat ek die Asemwolf meer en meer gevoed het met yoga en meditasie, het sy gegroei, tot op so ‘n punt waar die wit en swart wolwe in balans gekom het.
Ek spekuleer verder dat toe die wit en swart wolwe ‘n ewewigspunt bereik, hulle veilig genoeg gevoel het om in gesprek te tree met mekaar. Eerder as om teen mekaar te baklei, elk om bo uit te kom, het hulle besef hulle is beide wolwe, hulle beide leef in my, hulle beide verrig ‘n doel. So het hierdie wolwe besluit, hulle kan óf teen mekaar werk óf saam met mekaar. Met hierdie nuwe perspektief het die twee wolwe in vrede begin saamleef, mekaar selfs begin geniet - soveel so dat die verhouding tussen hulle gelei het na die geboorte van die ander vyf wolwe.”